مقالات آرا صنعت, مقالات فارسی

راهنمای پوزیشن دهی به بیمار

پوزیشن-لترال

اهمیت پوزیشن دهی بیمار

پوزیشن دهی بیمار برای یک پروسیجر جراحی ایمن و موثر، بسیار حیاتی است. یک پوزیشن مناسب  به عوامل مختلفی مانند نوع عمل، مدت زمان آن، نوع بیهوشی و دستگاه های مورد نیاز برای عمل بستگی دارد. پوزیشن دهی خوب و ایمن، یک کار تیمی است و همه اعضای تیم جراحی نقش مهمی در روند آن دارند و هر یک، برای ایجاد و حفظ موقعیت صحیح بیمار، مسئولیت خود را به عهده دارد. اهداف پوزیشن دهی مناسب بیمار عبارتند از:

  • حفظ راه هوایی و گردش خون بیمار در تمام مراحل عمل
  • جلوگیری از آسیب عصب
  • امکان دسترسی جراح به محل جراحی و تجویز دارو های بیهوشی
  • فراهم کردن آسایش و امنیت بیمار
  • جلوگیری از آسیب بافت نرم یا اسکلتی عضلانی بیماران

دستورالعمل های پوزیشن دهی بیمار

پیروی از دستورالعمل ها و روش های استاندارد پوزیشن دهی بیمار، به ایمنی و رفاه او در قبل، حین و بعد از جراحی کمک شایانی می کند. همیشه هنگام پوزیشن دهی به بیمار باید تعداد کافی پرسنل در دسترس باشند تا بیمار را به طور ایمن و موثر در پوزیشن مدنظر قرار دهند. در واقع، اصول کلی پوزیشن دهی شامل تعداد کافی پرسنل، دستگاه ها و تجهیزات برای اطمینان از ایمنی بیمار و کارکنان می باشد. بیمار باید بدون چرخش لترال شدید یا کشش بیش از حد، در یک هم ترازی خنثی نگه داشته شود. هنگام پوزیشن دهی، اطمینان حاصل کنید که فشار در یک نقطه متمرکز نشده است تا از صدمات ناشی از فشار، جلوگیری شود. باید دقت داشت که زخم های فشاری یا آسیب های موضعی پوست و بافت زیرین، می توانند ناشی از فشار به اضافه برش و یا اصطکاک باشند. یک بیمار بی حس یا بیهوش همیشه قادر به درک احساسات جسمی خود مانند بی حسی، گزگز، دمای بدن و سایر موارد نیست و این حالت، کار را دشوار می کند.

ریسک فاکتور های پوزیشن دهی به بیمار

عوامل مختلفی در حین اجرای پروسیجر جراحی، در بروز خطر به عنوان نتایجی از پوزیشن بیمار نقش دارند. عوامل خارجی می توانند در ایجاد زخم های فشاری با هم تعامل داشته باشند و شامل شدت و مدت فشار و اثرات کلی بیهوشی باشند. عوامل داخلی می تواند شامل سلامت کلی بیمار و شرایط قبلی او مانند اختلالات تنفسی یا گردش خون، دیابت شیرین، کم خونی، سوء تغذیه، سن بالا و اندازه بدن باشد. علاوه بر این، سیستم اسکلتی عضلانی بیمار ممکن است در طی پوزیشن دهی بیمار دچار استرس شود. وقتی داروهای بیهوشی و شل کننده های عضلانی باعث کاهش درد می شوند و باعث از کار افتادگی گیرنده های فشار و تون عضلانی می شوند، مکانیسم های دفاعی ذاتی بدن نمی توانند از آسیب مفصل یا کشش و کشیدگی عضلات محافظت کند. یکی از اهداف اصلی پوزیشن دهی مناسب بیمار این است که بدن بیمار را در حد امکان به حالت طبیعی قرار دهید در حالی که تیم جراحی به محل عمل دسترسی دارد و از حرکات تند و شتاب زده، خودداری می شود.

پوزیشن های رایج

پوزیشن فالرز

از پوزیشن فالرز که به حالت نشسته نیز معروف است، معمولا برای جراحی های مغز و اعصاب و جراحی های شانه استفاده می شود. از پوزیشن  beach chair اغلب برای جراحی های بینی، جراحی ابدومینوپلاستی و جراحی های کوچک کردن پستان استفاده می شود. هنگام قرار دادن بیمار در پوزیشن فالرز، تیم جراحی باید درجه بالا رفتن سر بیمار را تا آنجا که ممکن است به حداقل برساند و همیشه سر را در موقعیت خنثی نگه دارد. بازوهای بیمار باید خم و محکم شود، باسن باید پد گذاری شود و زانوها 30 درجه خم شوند. در پوزیشن فالرز، بیمار در معرض خطر آمبولی هوا، آسیب پوستی در اثر لغزش قیچی و تشکیل DVT در اندام تحتانی می باشد. در این پوزیشن، فشار در کتف، استخوان خاجی، استخوان دنبالچه، پشت زانوها و پاشنه پا افزایش می یابد.

پوزیشن فالرز

پوزیشن فالرز مرتفع

در پوزیشن فالرز مرتفع، بیمار معمولاً در انتهای تخت جراحی نشسته است (پوزیشن فالرز) و نیمه بالایی بدن او نسبت به نیمه پایین بدنش در زاویه بین 60 درجه تا 90 درجه قرار گرفته است. پاهای بیمار در این پوزیشن ممکن است صاف یا خم باشد.

پوزیشن سوپاین

پوزیشن سوپاین(خوابیده به پشت)، که به آن Dorsal Decubitus  نیز گفته می شود، بیشترین استفاده را بین پوزیشن های جراحی دارد. در این پوزیشن، بیمار خوابیده به پشت است و سرش رو به بالا قرار دارد و بازوهایش روی یک سطح در کناره ها قرار می گیرد و با محافظ بازو ها محکم می شود. بازوها ممکن است نسبت به بدن خم و محکم شده و یا روی سطوح بالشتی کشیده و محکم شوند. پوزیشن خوابیده به پشت معمولاً برای این اعمال استفاده می شود: داخل جمجمه ای، قلب، شکم، اندوواسکولار(داخل عروقی)، لاپاراسکوپی، پروسیجر های اندام تحتانی، گوش و حلق و بینی و گردن و صورت. در پوزیشن سوپاین، بیمار ممکن است در معرض زخم های فشاری و آسیب عصبی قرار گیرد. این پوزیشن همچنین باعث ایجاد فشار اضافی بر روی پوست و برجستگی های استخوانی مانند استخوان های کتف، آرنج، استخوان خاجی، استخوان دنبالچه و پاشنه پا می شود.

پوزیشن سوپاین

پوزیشن جک نایف

پوزیشن جک نایف یا kraske، شبیه پوزیشن Knee-Chest یا Kneeling است و اغلب برای جراحی های روده بزرگ، مورد استفاده قرار می گیرد. این پوزیشن فشار شدیدی به زانوها وارد می کند، بنابراین هنگام استفاده از این پوزیشن، تیم جراحی باید بالشتک اضافی را برای ناحیه زانو قرار دهد.

پوزیشن کلیه ( kidney )

پوزیشن کلیه به پوزیشن لترال شباهت زیادی دارد، با این تفاوت که شکم بیمار توسط بالابر تخت جراحی بالا آورده شده تا جراح به فضای خلف صفاقی دسترسی پیدا کند. هنگام جراحی، یک پد استراحت كلیه در زیر شکم بیمار در محل لیفتینگ قرار می گیرد.

پوزیشن پرون

در پوزیشنProne ، بیمار سر خود را در حالت خنثی و بدون خم شدگی، کشش یا چرخش بیش از حد رو به پایین قرار می دهد. وقتی سر بیمار در خط وسط قرار دارد، از پوزیشن دهنده صورت استفاده می شود. پوزیشن پرون اغلب برای جراحی های ستون فقرات و گردن، جراحی مغز و اعصاب، جراحی روده بزرگ، جراحی عروق و ترمیم تاندون استفاده می شود. از پوزیشن دهنده های از جنس فوم یا ژل نیز ممکن است برای پروسیجر های ستون فقرات استفاده شود. هنگامی که بیمار در حالت Prone است، باید فشار را بر روی چشم ها، گونه ها، گوش ها و پستان حفظ کرد. حداقل 4 عضو تیم جراحی باید در هنگام جابجا کردن و پوزیشن دادن به بیمار در دسترس باشند. خطرات استفاده از پوزیشن پرون شامل افزایش فشارهای شکمی، خونریزی، سندرم کمپارتمان، آسیب های عصبی، قلبی عروقی، چشمی و آمبولی هوا می باشد.

پوزیشن پرون

پوزیشن لیتوتومی

در پوزیشن لیتوتومی، می توان پا های بیمار را در یک پایه نگهدارنده پا یا رکاب قرار داد. درجات این پوزیشن شامل کم، استاندارد، زیاد و بیش از حد می باشد. این پوزیشن به طور معمول برای پروسیجر های زنان، روده بزرگ، اورولوژی، پرینه و یا لگن استفاده می شود. خطرات محتمل برای بیمار در پوزیشن لیتوتومی در طول یک عمل، شامل شکستگی، آسیب عصبی، دررفتگی مفصل ران، آسیب های عضلانی، آسیب های ناشی از فشار و کاهش ظرفیت ریه می باشد. در حالی که بیمار را در این پوزیشن قرار می دهید، تیم جراحی باید از جمع شدگی بیش از حد باسن بیمار و هایپر ابداکشن ران جلوگیری کند. رکاب هایی که در این موقعیت برای بیمار استفاده می شود، باید حمایت و فشار را به طور وسیع پراکنده کند.

پوزیشن لیتوتومی

پوزیشن سیمز

پوزیشن سیمز در واقع نوعی تغییر پوزیشن لترال به سمت چپ است. بیمار در این حالت معمولاً بیدار است و به پوزیشن دهی کمک می کند. در نهایت، بیمار به سمت چپ خود قرار می گیرد. در طول عمل، از بندهای بدن برای ایمن نگه داشتن بیمار روی تخت جراحی استفاده می شود. این پوزیشن به جراح اجازه دسترسی به مقعد را می دهد.

پوزیشن سیمز

پوزیشن لترال

بیمار ممکن است در جراحی های پشت، روده بزرگ، کلیه و مفصل ران در پوزیشن لترال قرار بگیرد. این پوزیشن در جراحی های قفسه سینه، گوش و حلق و بینی و جراحی مغز و اعصاب نیز استفاده می شود. برخی از انواع پوزیشن لترال شامل، لترال کلیه ای، لترال قفسه سینه و لترال جک نایف می باشند. در این پوزیشن، بسته به سمت ناحیه جراحی، بیمار ممکن است به سمت چپ یا راست هدایت شود. در حالت لترال، بالش یا موقعیت دهنده سر باید زیر سر بیمار قرار بگیرد و گوش او پس از پوزیشن دهی، ارزیابی شود. در هنگام استفاده از این پوزیشن، ستون فقرات و گردن بیمار باید از نظر فیزیولوژیکی، حفظ شود. خطرات مربوط به پوزیشن لترال، شامل فشار به نقاطی مانند گوش، شانه، دنده، باسن، زانو و مچ پا، همچنین آسیب شبکه بازویی، استخوان، کاهش ظرفیت ریه و DVT می باشد. در صورت لزوم، از تشک یا پد کاهش دهنده فشار استفاده کنید.

پوزیشن لترال

پوزیشن ترندلنبرگ

پوزیشن ترندلنبرگ به طور معمول برای جراحی های پایین شکم، روده بزرگ، زنان و دستگاه تناسلی،  قلب و جایگذاری کاتتر ورید مرکزی استفاده می شود. در این پوزیشن، بازوهای بیمار باید به سمت پهلوها جمع شود و بیمار باید در جای خود محکم شود تا از سر خوردن روی تخت جراحی جلوگیری شود. استفاده از پوزیشن ترندلنبرگ برای بیماران بسیار چاق ممنوع است. خطرات مرتبط با این پوزیشن شامل کاهش ظرفیت ریه، تجمع خون وریدی به سمت سر بیمار و سر خوردن می باشد.

پوزیشن ترندلنبرگ معکوس

پوزیشن ترندلنبرگ معکوس به طور معمول برای جراحی های لاپاراسکوپی، کیسه صفرا، معده، زنان، چاقی و جراحی های سر و گردن استفاده می شود. خطرات مرتبط با این پوزیشن شامل ترومبوز ورید عمقی(DVT)، سر خوردن، آسیب عصب پرینه و تیبیا می باشد. برای جلوگیری از سر خوردن بیمار روی تخت جراحی و کاهش احتمال آسیب به اعصاب پرونئال و تیبیا، ناشی از خم شدن پا یا مچ پا، باید از تخته های پد دار استفاده شود.

پوزیشن دهی به بیمار بر اساس پروسیجر جراحی

پوزیشن دهی برای پروسیجر های قلبی عروقی

متداول ترین پوزیشنی که برای پروسیجر های قلبی عروقی استفاده می شود، پوزیشن سوپاین است. این پوزیشن، امکان دسترسی بهتر جراح به حفره قفسه سینه را فراهم می کند. همچنین، برای پیوند عروق کرونر (CABG) ، قفسه سینه قدامی بیمار در پوزیشن سوپاین، شکافته می شود. برای دسترسی بهتر به جناغ، با کشیدن گردن و بالا بردن شکاف جناغ، رول را در ناحیه اینتراسکاپولار قرار می دهند.

پوزیشن دهی برای پروسیجر های فمورال-پاپلیتئال

از پوزیشن سوپاین برای جراحی بای پس Femoropopliteal استفاده می شود. از Fem-pop  برای بای پس رگهای باریک یا مسدود شده در بالا یا پایین زانو استفاده می شود. در طی فرآیند بای پس، جریان خون در پا بازیابی می شود. به طور معمول، برای افزایش سطح تصویربرداری از پایین بدن، لوازم جانبی مانند تخته  Fem-pop، در حین عمل به تخت جراحی متصل می شود.

پوزیشن دهی برای پروسیجر های سیستولوژی، اورولوژی، ژنیکولوژی

معمولاً در پروسیجر های سیستوسکوپی، اورولوژی یا زنان، از پوزیشن لیتوتومی استفاده می شود. لوازم جانبی مورد استفاده در تخت جراحی مانند رکاب، موقعیت دهنده پا و پایه نگهدارنده، معمولاً برای حمایت از پاهای بیمار در طول عمل به کار برده می شود.

پوزیشن دهی برای پروسیجر های چشمی، گوش و حلق و بینی

موقعیت سوپاین با لوازم جانبی اضافی برای سر، بیشتر در عمل های چشم، گوش، حلق و بینی استفاده می شود. هنگامی که این پروسیجر با استفاده از یک تخت جراحی STERIS انجام می شود، یک آداپتور مخصوص، ضمائم لوازم جانبی استاندارد  اعمال چشمی/ گوش، حلق و بینی/ عصبی را با ضمائم سیلندریکال که در خط میانی تخت جراحی است، تطبیق می دهد.

پوزیشن دهی برای پروسیجر های چاقی

پوزیشن لیتوتومی معکوس معمولاً برای عمل های چاقی/ شکاف پا استفاده می شود. پوزیشن دهنده پا با فراهم آوردن کنترل های مستقل برای ابداکشن / ادداکشن و همچنین تنظیم زاویه بالا و پایین پوزیشن لیتوتومی، دسترسی به خط میانی بیمار را فراهم می کند.

پوزیشن دهی برای پروسیجر های کلیه و قفسه سینه

پوزیشن لترال با الویشن کلیه (بالا آمدن) معمولاً برای عمل های کلیه و قفسه سینه انجام می شود. برای قرارگیری ایمن بیمار در این پوزیشن، از پوزیشن دهنده های لترال، تخته های بازو و تسمه های نگهدارنده استفاده می شود.

پوزیشن دهی برای پروسیجر های ارتوپدی

بسته به نوع خاص پروسیجر، ممکن است برای اعمال ارتوپدی از پوزیشن های مختلفی استفاده شود. پوزیشن معمول، پوزیشن سوپاین به همراه ضمائم های اضافی برای کشش اندام تحتانی می باشد. پروسیجر های این چنینی، شامل آرتروسکوپی مفصل ران و جایگزینی مفصل ران است. برای سایر پروسیجر های ارتوپدی مانند آرتروسکوپی شانه، از پوزیشن فالرز (beach chair) برای استفاده می شود.

پوزیشن دهی برای پروسیجر های شانه

برای اعمال آرتروسکوپی شانه، معمولاً از پوزیشن فالرز استفاده می شود. تخت های جراحی ممکن است برای قرار دادن بیماران در حالت نشسته تغییر موقعیت داده شوند؛ و یا از لوازم جانبی صندلی شانه (beach chair) استفاده شود. بیمار روی تخت عمل خوابیده و بیهوشی عمومی داخل تراشه ای برایش اعمال می شود. لوله تراشه باید به طرف مقابل دهان چسبانده شود تا در صورت لزوم، دسترسی راحت به راه هوایی در حین عمل میسر باشد. بعد از انتوباسیون، از ماسک محافظ صورت و یا محافظ سر برای محافظت چشمی در حین عمل استفاده می شود. بیمار  به کمک تیم بیهوشی به تخت جراحی حالت داده شده به شکل فالرز منتقل می شود تا اطمینان حاصل شود که فشاری به بیمار در حین این مانور وارد نمی شود.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *